Ηρακλειά: Η δύναμη της φύσης απηχεί στην ανθρώπινη ψυχή

Καλοκαίρι του 2016.. Η φυσιολατρική μας διάθεση μάς είχε ακόμη μία φορά κατακλύσει. Και πώς μπορούσαμε να μην ενδώσουμε άλλωστε σε αυτήν, αφού αυτός ο τόπος είναι μαγικός κι ονειρεμένος. Η Ηρακλειά είναι ένα μικρό νησάκι που ανήκει στο σύμπλεγμα νησίδων των Μικρών Κυκλάδων, πολύ κοντά στην αρχόντισσα Νήσο Νάξο.

Αυτόν τον τόπο τον αγάπησα αμέσως και νιώθω πως ήταν αμοιβαίο. Κάτι ένιωσε κι αυτός ο τόπος για εμένα.. Διότι, μου δώθηκε απλόχερα  σε εικόνες, εμπειρίες, ανθρώπους και συναισθήματα. Η πρώτη μου φορά που κολύμπησα σε απόσταση αναπνοής με μιά τεράστια χελώνα Καρέττα, το πρώτο μου ωτοστόπ, η πρώτη μου εξονυχιστική ξενάγηση σε σπήλαιο! Όλα αυτά εδώ, σε αυτόν τον υπερβατικό τόπο που δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από τα μεγαλεπήβολα τουριστικά νησιά τριγύρω του. Θα τολμούσα να πω ότι αντιθέτως, τα γύρω μεγαλα νησιά έχουν να ζηλέψουν πολλά από την Ηρακλειά!

Το στοιχείο όμως ενός τόπου που δηλώνει τρανταχτά τον χαρακτήρα του είναι ένα και μοναδικό: οι άνθρωποι του. Οι κάτοικοι, οι οποίοι παλεύουν και αγωνίζονται με ευλάβεια αλλά και αυτοσεβασμό για να ζήσουν. Τους ζηλεύω, γιατί απολαμβάνουν αυτό το μοναδικό προνόμιο, να ζούν σε αυτόν εδώ τον «πλούσιο» τόπο. Ένας πλούτος που ισάξιος του δεν βρίσκεται εύκολα, ένας πλούτος που χρειάζεται να αποκωδικοποιηθεί από ψυχή φυσιολατρική για να εκτιμηθεί δεόντως!

Κάπως έτσι, μέσα σε αυτό το εκστατικό συναίσθημα, συναντήσαμε τον Φάνη σ’ εκείνο το μονοπάτι προς το Σπήλαιο του Άη Γιάννη. Έναν νεαρό άντρα, με παιδικό ενθουσιασμό για τα κάλλη του τόπου του που έσταζε μέλι όταν μιλούσε γι αυτόν. Η τύχη μας μάς οδήγησε σ’ εκείνον, διότι χωρίς τις γνώσεις του για όλες τις σπιθαμές του τόπου του δεν θα μπορούσαμε να είχαμε εξερευνήσει το σπήλαιο μέχρι βαθιά, εκεί στα γλιστερά βράχια, στο σκοτάδι.

Ο Φάνης Γαβαλάς

 Χωρίς φόβο, με εμπιστοσύνη προς το πρόσωπό του, μας οδήγησε σε εικόνες που ομολογουμένως δεν έχουμε ξαναδεί. Το φωτεινό του, ενθουσιώδες πρόσωπο ήταν το ίδιο δυνατό όπως οι φακοί που μας φόρεσε στο κεφάλι μας, διότι διαφορετικά η προσπέλαση του χώρου ήταν αδύνατη.

Ο Φάνης είχε μεγάλη ιστορία πίσω του, όπως ο κάθε νέος, άλλωστε της εποχής μας που μαστίζεται από την μεγάλη κρίση, αυτήν την οικονομικο-ηθικο-κοινωνικο-πολιτισμική κρίση που καταδυναστεύει τον σύγχρονο κόσμο και τον φέρνει αντιμέτωπο με τις εσωτερικευμένες του «Λερναίες Ύδρες». Αυτές που κόβεις για να σωθείς, αλλά από κάτω ξεφυτρώνουν διπλά τα εμπόδια της λύτρωσης σου.

«Γεννήθηκα στην Αθήνα,όπου και έζησα μέχρι την ηλικία των εφτά ετών», άρχισε να μας αφηγείται ο Φάνης κατά την πεζοπορική μας διαδρομή. «Οι μνήμες μου από εκεί λίγες και θωλές. Έβλεπα ελάχιστα τους γονείς μου, οι οποίοι δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να τα βγάζουμε πέρα οικονομικά.Το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας το περνούσα με τον αδερφό μου κλεισμένος σε ένα διαμέρισμα. Με τους λίγους φίλους που είχα από το νηπιαγωγείο και αργότερα δημοτικό ποτέ δεν μπόρεσα να συναντηθώ εκτός σχολείου, ήταν επικίνδυνο να παίζεις χωρίς την παρουσία γονέων και οι γονείς ήταν απασχολημένοι. Για καλή μου τύχη, όμως,  οι γονείς μου αποφάσισαν να μετακομίσουμε στην Ηρακλειά,το νησί από το οποίο καταγόταν και διέμενε ο παππούς μου.Εκεί βρήκαν και οι δυο άμεσα δουλειά με την οποία επιβιώναμε αξιοπρεπώς. Τα έξοδα λιγοστά, αισθανόσουν ευτυχισμένος με τα απαραίτητα και όχι τεχνητές ανάγκες. Έντεκα παιδιά ήμασταν όλα κι όλα στο νησί αλλά ήμασταν μία παρέα. Παιχνίδι πριν το σχολείο, παιχνίδι στα διαλείμματα, παιχνίδι από το μεσημέρι έως το βράδυ. Δεν υπήρχε ανάγκη για διάβασμα στο σπίτι μιας και όλες οι απορίες λύνονταν την ώρα του μαθήματος. Η μόνη μας έγνοια ήταν ποιός θα πιάσει πιο πολλά ψάρια ή ποιός θα πετύχει πιο πολλά κουτάκια με τα τόξα που κατασκευάζαμε. Μπάσκετ, ποδόσφαιρο, ξυπόλητοι στην παραλία, μπάνιο, κρυφτό, κυνηγητό. Ήρεμη, ανέμελη και ευτυχισμένη παιδική ηλικία!»

Το ελαφρύ αεράκι φυσούσε καθώς ανηφορίζαμε στο καλοδιάβατο μονοπάτι κι η θέα δίπλα μας συγκλονιστική συνέθετε ένα καταπληκτικό σκηνικό που πλαισίωνε με αρχοντιά τα λόγια του Φάνη....

«Κάπως έτσι έζησα έως ότου έγινα 15 ετών όπου μετακομίσαμε στην Νάξο οικογενειακώς μέχρι να τελειώσω το Λύκειο. Σε σύγκριση με την Ηρακλειά μου φάνηκε σαν τεράστια πόλη! Και ξαφνικά το παιχνίδι σταμάτησε. Εκατοντάδες παιδιά που έπρεπε να εκμεταλλευτούν  τον χρόνο τους ώστε να αποκτήσουν όσο το δυνατόν περισσότερες γνώσεις (τα υποτιθέμενα εφόδια του μέλλοντος). Διάβασμα, εργασίες, φροντιστήρια, Αγγλικά, Γαλλικά. Ακόμα και το μπάσκετ και το ποδόσφαιρο έμοιαζαν λιγότερο διασκεδαστικά. Ομάδες, προπονήσεις, ταξίδια, ανταγωνισμός, να γίνεις καλύτερος και να νικήσεις....» ... «Και έγινα καλύτερος και πέρασα ως φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός στο Μετσόβιο, ξανά στην Αθήνα, στο ίδιο παλιό μου διαμέρισμα. Επιτέλους, φοιτητική ζωή!Αλλά, ήταν διαφορετική από ό,τι την είχα φανταστεί. Ανταγωνισμός και πάλι. Ποιός θα κρατήσει καλύτερες σημειώσεις? Ποιός θα πάρει μεγαλύτερο βαθμό? Ομάδες σε ποδόσφαιρο και μπάσκετ σχεδόν επαγγελματικές. Κι η πρώτη μου επαφή με κάτι άγνωστο,τα κόμματα.”Έλα σε μας έχουμε τις καλύτερες εργασίες”, ”έλα σε μας διοργανώνουμε τα καλύτερα πάρτυ”. Αν δεν επιλέξεις κανένα είσαι απόκληρος. Πρώτη επαφή και με τον υπολογιστή,ήταν κάτι χρήσιμο που έπρεπε να μάθω.Βέβαια στην πορεία ανακάλυψα ότι είχε και πολλές ελκυστικές παγίδες που με απορρόφησαν,μέσα κοινωνικής δικτύωσης(που στην πραγματικότητα σε έκαναν αντικοινωνικό), παιχνίδια που σου έδιναν την αίσθηση της εύκολης και γρήγορης ανταμοιβής χωρίς κόπο και κίνδυνο αποτυχίας. Δυστυχώς η πίεση και το άγχος με έκαναν να αποδώσω πολύ λιγότερο από τις δυνατότητες μου.»

Ο λόγος του αυθόρμητος κι αυθεντικός κι εμείς αδύναμοι να τον διακόψουμε καθώς κατέθετε τα βιώματά του τόσο αυτούσια, χωρίς ίχνος ενδοιασμού, με θάρρος και τόλμη!

«Ύστερα επιτέλους πτυχίο και ώρα να ξεκινήσω μια καινούρια ζωή! Η αγορά εργασίας όμως στην περίοδο του οικονομικού πολέμου που ζούμε με απογοήτευσε για άλλη μία φορά. Εκατοντάδες βιογραφικά, συνεντεύξεις, μήνες ανεργίας. Η ανεργία σε κάνει και αισθάνεσαι άχρηστος,αποτυχημένος,με κατάθλιψη και χωρίς πραγματική θέληση για ζωή. Ώσπου βρήκα την πρώτη μου δουλειά! Άσχετη με αυτό που σπούδασα,μικροσκοπικός μισθός, στόχοι που έπρεπε να πιάσω,συνθήκες μεσαίωνα. Παρόμοιες συνθήκες αντιμετώπιζε και η σύζυγος μου, την οποία έβλεπα ελάχιστα.» ... «Η πίεση δεν άργησε να με καταβάλλει, μόνο που αυτή την φορά με ώθησε σε κάτι καλό! Παραιτηθήκαμε και οι δύο από τις δουλειές  μας και πήραμε την απόφαση να μετακομίσουμε μόνιμα στην Ηρακλειά! Δύσκολη απόφαση, ποιός τρελός πάει να μείνει μόνιμα σε ένα νησάκι της άγονης γραμμής με 80 κατοίκους? Η πραγματικότητα βέβαια ήταν διαφορετική. Οι ντόπιοι μας υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες! Με την οικονομική υποστήριξη τον γονιών και πολύ προσωπική δουλειά φτιάξαμε την δική μας επιχείρηση, τα ενοιαζόμενα δωμάτια «Μελτέμι»! Την κάθε λεπτομέρεια την σχεδιάζαμε και την κάναμε πράξη με αγάπη, γιατί ήταν κάτι δικό μας και το πονούσαμε, δεν νιώθαμε «σκλάβοι» όπως στο παρελθόν. Πρωινά, μαθήματα κηπουρικής, φωτογραφίας και αστρονομίας, πεζοπορίες, παρατήρηση πτηνών, ξεναγήσεις σε αξιοθέατα, βόλτες με καϊκάκια, δεν άργησαν να κάνουν την επιχείρηση επιτυχημένη! Ο κόπος ήταν πολύς και πάλι, αλλά ένιωθες μια γλυκιά κούραση, όχι εξάντληση ψυχολογική. Κατά την διάρκεια του καλοκαιριού είχα επαφή με χαρούμενους ανθρώπους και έκανα πολλές καινούριες φιλίες! Τον χειμώνα έχω χρόνο να πάω ένα ταξίδι,να μάθω μία ξένη γλώσσα ή κάποιο μουσικό όργανο,να ψαρέψω και να καλλιεργήσω τα λαχανικά μου, να μαγειρέψω το φαγητό που θα ήθελα να φάω. Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι ότι έχω ελεύθερο χρόνο να περάσω μαζί με την γυναίκα μου και σύντομα το παιδί μου! Εγώ στην Ηρακλειά ξαναβρήκα τον χαμένο μου εαυτό, το χαμόγελο μου!Την αίσθηση ότι είμαι χρήσιμος,ότι είμαι δυνατός και ικανός για τα πάντα, την αισιοδοξία για την ζωή! Η ευτυχία βρίσκεται μέσα μας και παίζει κρυφτό! Ξεκινήστε το παιχνίδι λοιπόν!»

Κάπου εδώ φτάσαμε στον προορισμό μας, το πέρασμα του χρόνου όμως δεν έγινε διόλου αισθητό, αφού πλέον άρχισε να σουρουπώνει κι ο Φάνης είχε κάνει την κατάθεση ψυχής του σε εμάς. Αυτή η κατάθεση, έκανε εμάς ακόμη πιο «πλούσιους» φεύγοντας από αυτό το νησί.. Μάθαμε, κατανοήσαμε πόσο σημαντικό είναι εν μέσω αυτής της εποχής να τολμάς, να ρισκάρεις και να αδράττεις την ευκαιρία που εσύ θα δημιουργήσεις για το μέλλον σου. Διότι, στις μέρες μας, οι ευκαιρίες πλέον κρύβονται μέσα μας, δεν είναι εξωγενείς. Δημιουργούνται από εμάς, για εμάς και στο δικό μας χέρι πάλι είναι να τις αδράξουμε. Γιατί είμαστε η γενιά των αυτοδημιούργητων νέων Ελλήνων που μπορούν να σηκώσουν υπερήφανα το σώμα ψηλά απέναντι σε οποιαδήποτε πηγή ταπείνωσης και υποτίμησης. Να αρχίσουμε ξανά να ελπίζουμε από την αρχή!

Αυτό μας κατέθεσες Φάνη με την δική σου ιστορία! Και σ’ ευχαριστούμε!

Read More

"Το ταξίδι μου στον κόσμο του Αυτισμού": Μία εκ βαθέων εξομολόγηση στα Ψυχοπερπατήματα

Ένα Σαββατιάτικο απόγευμα κάπου στο κέντρο της Αθήνας, είχα την τιμή να συναντήσω από κοντά την κα Χρύσα, Νοσηλεύτρια και μαμά παιδιού με Διαταραχή Αυτιστικού Φάσματος (ΔΑΦ). Η συζήτηση ήταν διαφωτιστική κι ενδιαφέρουσα καθώς εστιάζει σε συμβουλές προς όλους τους γονείς, όχι μόνο εκείνων που έχουν παιδιά με ΔΑΦ. Και πού ξέρετε; Μερικές φορές, μέσα από ένα τέτοιο παιδί μπορεί να αντλήσεις αυτές τις απαραίτητες γνώσεις για τη ζωή που χρειάζεται κάθε γονέας για να ανταποκριθεί στους πολλαπλούς ρόλους που φέρει. 

Η Χρύσα ξεκινάει την συζήτηση οργανωμένα, χωρίς ιδιαίτερη ανάγκη για καθοδήγηση μέσω ερωτήσεων. Εγώ αφήνομαι σε αυτή τη δική της αυθεντική ροή. Κάπως έτσι, θα μπορέσω να καταλάβω καλύτερα πώς είναι για εκείνη η καθημερινότητα με ένα παιδί στο φάσμα του αυτισμού.

«Η ταμπέλα του αυτισμού δεν εξυπηρετεί σε τίποτα. Είναι καλό ν’ απαλλαγούν οι γονείς από αυτήν. Υπάρχουν τόσοι αυτισμοί, όσοι είναι κι οι αυτιστικοί. Εγω θα σου πω κάποια πράγματα για τον δικό μας, ξεχωριστό αυτισμό» ξεκαθαρίζει η Χρύσα.

Η πρώτη επαφή του γονέα με τον αυτισμό

Κάπως έτσι, ξεκινά για την Χρύσα το ταξίδι στη χώρα του Αυτισμού. Ένα ταξίδι που έφερε τα πάνω κάτω, με  πολλά ανάμεικτα και δύσκολα συναισθήματα.....

"Τα πρωτα σημάδια; Στα 2 του έτη έβλεπα ένα υπερκινητικό παιδί που τα έσπαγε όλα στο σπίτι, χωρίς καλή επικοινωνία. Αρχικά το αποδώσαμε στη ζήλια λόγω της γέννησης του αδελφού του. Επιπλέον, είχε διάφορες εμμονές και δεν έπαιζε λειτουργικά πχ. του έδινες μια μπάλα ή ένα αυτοκινητάκι και δεν ήξερε τί να κάνει. Στη συνέχεια, καταλάβαμε ότι το παιδί δεν ήταν ένα "τέρας" οπως το βλέπαμε εμείς, αλλά πως επρόκειτο για την αρχή μίας διαταραχής....».

 «Ξεκίνησα από το μηδέν, μπήκα όμως γρήγορα στο νόημα λόγω του δικού μου επιστημονικού αντικειμένου ως νοσηλεύτρια. Ξεκινήσαμε στα 3 ετη με εργοθεραπείες και μετά τα 4 μπήκε και η λογοθεραπεία. Παράλληλα, με τον σύζυγό μου ακολουθήσαμε πρόγραμμα συμβουλευτικής δυο φορές το μήνα... »

«Κάθε ειδικός ανάλογα με τη σχολή που πρεσβεύει, θα σου δώσει την δική του ερμηνεία. Το θέμα είναι να είσαι τυχερός και να "πέσεις" σ’ έναν έμπειρο αξιολογητή που θα καταγράψει την πραγματική εικόνα του παιδιού. Ως επαγγελματίας υγείας, πιστεύω ότι ένας καλός παιδίατρος μέσα από μια ολιστική προσέγγιση, είναι ο πρώτος που θα δει τα πρώιμα σημάδια της διαταραχής και θα καθοδηγήσει κατάλληλα το γονιό.      Πολλές δε φορές συνυπάρχουν προβλήματα όρασης, ακοής ή διάφορες γενετικές διαταραχές που παραπλανούν τους ειδικούς και τους δίνουν μια πλαστή εικόνα του προβλήματος. Ο γιός μου για παράδειγμα ήταν ιδιαίτερα υπερκινητικός λόγω υπερμετρωπίας και έβλεπε μόλις 1/10 απο το αριστερό του μάτι μέχρι την ηλικία των 4 ετών. Ως εκ τούτου δεν είχε και καλή βλεμματική επαφή (βασικό χαρακτηριστικό του αυτισμού).... Μόλις φόρεσε τα γυαλιά και αποκαταστάθηκε η όραση η υπερκινητικότητα μειώθηκε δραματικά. Επίσης η δυσαρθρία που τον διακρίνει λόγω της υποτονίας των μυών του στόματος είναι αποτέλεσμα μιας σπάνιας γενετικής διαταραχής που λέγεται Τρισωμία 8.

Επομένως ένας γονιός παιδιού με ΔΑΦ έχει πολλά μέτωπα να αντιμετωπίσει προκειμένου να εξαλείψει διάφορα οργανικά αίτια που δίνουν ως αποτέλεσμα  συμπτώματα Αυτισμού. Μήπως τελικά αυτή η ταμπέλα "Φάσμα του Αυτισμού" δημιουργήθηκε απο την αδυναμία των ειδικών να δώσουν μια πιο σαφή διάγνωση στα πολλαπλά προβλήματα που μπορεί να έχει ένα παιδί;"

Η επαφή με τους ειδικούς επιστήμονες

Η Χρύσα θίγει το ζήτημα της στάσης των ειδικών θεραπευτών (λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, ειδικοί παιδαγωγοί, ψυχολόγοι). Παρατηρείται στον αυτισμό η ανάγκη εφαρμογής ενός αυστηρού προγράμματος συμπεριφοράς με σκοπό την οριοθέτηση του παιδιού. Ταιριάζει όμως αυτό το πρόγραμμα σε όλα τα παιδιά με αυτισμό;

            «Υπάρχουν πολλές θεραπευτικές προσεγγίσεις που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος για να βελτιώσει την εικόνα ενός παιδιού με ΔΑΦ (ABA, TEACCH,PECS, αισθητηριακή ολοκλήρωση, μουσικοθεραπεία κλπ,κλπ-μακρύς ο κατάλογος.). Το θέμα είναι να γίνει μια πολύ καλή αξιολόγηση των δυνατοτήτων του παιδιού και ο θεραπευτής να φτιάξει ένα απόλυτα εξατομικευμένο πρόγραμμα προσαρμοσμένο 100% στις ανάγκες του.Έτσι τίθενται και οι λεγόμενοι θεραπευτικοί στόχοι. Μέσα απο μια διαδικασία ανατροφοδότησης και πάντα σε συνεργασία με το γονιό οι στόχοι πρέπει να αξιολογούνται ανά τακτά χρονικά διαστήματα και να τροποποιούνται ή να αλλάζουν ανάλογα με το αποτέλεσμα....."

Η Χρύσα περιγράφει μια περίπτωση στερεοτυπικής συμπεριφορας που εκδήλωσε ο γιος της στο παρελθόν θελοντας να προάγει το δικό της μήνυμα στους γονείς αλλά και τους θεραπευτες.

«Στον κήπο του λογοθεραπευτή, κάθε φορά στο τέλος της συνεδρίας ο γιος μου ήθελε να ουρεί. Αν δεν το έκανε, δεν φεύγαμε. Τον άφηνα,είχαμε μάλιστα βρει ενα συγκεκριμένο δέντρο, κάπως πιο απομακρυσμένα, για τη δουλειά αυτή.Το έκανε ένα μήνα και μετά το ξέχασε. Δίνω χώρο στην στερεοτυπία. Σεβασμός στην ιδιαιτερότητα. Το παιδί έχει αυτόν τον ρυθμό και εγώ απλά τον ακολουθώ......Η συμμόρφωση στους κοινωνικούς κανόνες έρχεται με τον καιρό, μόλις το παιδί είναι ώριμο να αφομειώσει την πληροφορία...»

«Μια άλλη φορά,ο Νικόλας ήθελε να έχει ενα αυτοκινητάκι μαζί του κατά τη διάρκεια της εργοθεραπείας. Ο θεραπευτής του είπε πως δεν μπορεί να παίξει με αυτό εκείνη τη στιγμή και τον προέτρεψε να το αφήσει αψηφώντας την ένταση που είχε αρχίσει να δημιουργείται στο παιδί και που θα κατέστρεφε τη διδακτική τους ώρα.

 Ο Νικόλας όμως δεν εννούσε κάτι τέτοιο. Ήθελε μόνο να το έχει μαζί του. Του είπα, πως απλά θέλει να το κρατάει, όχι να παίξει. Του το έβαλα στην τσέπη του, ηρέμησε, ένιωσε ασφάλεια και  συνεργάστηκε πολύ καλά με τον εργοθεραπευτή του. Έκαναν μια υπέροχη συνεδρία...»

Άραγε, νοιώθει ικανοποίηση  από τον τρόπο που γίνεται η εργο-λογοθεραπεία στα διάφορα κέντρα;

«Τα κέντρα ειδικών θεραπειών της πόλης είναι λίγο "αποστειρωμένα". Μπορείς να πεις σε ένα παιδί να σκαρφαλώσει σ’ ενα δέντρο; Εκεί, δουλεύονται όλα. Οπτικοκινητικός συντονισμός, αδρή κινητικότητα, λεπτή, όλα.... Η φύση δίνει τέτοια ερεθίσματα που μπορεί να βοηθήσει πολύ, αρκεί να έχεις διάθεση, να έχεις εξοικειωθεί με αυτήν και να μπορείς να χρησιμοποιήσεις τις χιλιάδες ευκαιρίες που δίνει για μάθηση. Η καλύτερη πχ αισθητηριακή ολοκλήρωση συμβαίνει στην άμμο το καλοκαίρι, εκεί στην ακροθαλασσιά....»

 Η Χρύσα απευθύνεται πάλι άμεσα στους γονείς και προτρέπει: «Τα αδέλφια είναι οι καλύτεροι εργοθεραπευτές. Να μη μένετε μ’ ενα παιδί, αυτά που θα του μάθει ο αδελφός του, δεν θα τα μάθει πουθενά αλλού. Κανείς δεν θα τον χτυπήσει και δεν θα του αρπάξει το παιχνίδι με τον τρόπο που θα γίνει στο σπίτι. Το παιδί μαθαίνει έτσι για την αδικία, τον ανταγωνισμό, αλλά και την ευγενή άμιλα, τη δίκαιη μοιρασιά, τη συντροφικότητα, την αγάπη και για όλα όσα υπάρχουν μέσα στη ζωή.»

Ψάχνοντας πλαίσια ενίσχυσης της κοινωνικότητας του παιδιού

«Θέλαμε να βρούμε μια δραστηριότητα που θα ενδυνάμωνε τον Νικόλα κοινωνικά και σωματικά. Μας έδιωξαν από δυο πλαίσια κολύμβησης διότι ήταν λέει πολύ ζωηρός και ετίθεντο θέματα ασφάλειάς του, καθώς δεν μπορούσε να ακολουθήσει τους κανόνες. Μετά από κανά δίμηνο, πήγαμε στο κοντινό κολυμβητήριο του Δήμου. Έκανε κι εκεί ένα δοκιμαστικό, ενημέρωσα βέβαια πρώτα τη δασκάλα για τα θέματα του παιδιού (οτι δηλ.η επικοινωνία είναι δυσχερής-ο Νικόλας ήταν τότε 4χρ και μιλούσε ελάχιστα). Η απάντηση ήταν και πάλι αρνητική, του έδωσε ωστόσο μια δεύτερη ευκαιρία για ένα ακόμη δοκιμαστικό.

Στο σπίτι ζητήσαμε από τον Νικόλα την επόμενη φορά να ακολουθεί τις οδηγίες της δασκάλας, διαφορετικά δεν θα ξαναπήγαινε στην πισίνα που τόσο πολύ του άρεσε. Την ημέρα του δεύτερου δοκιμαστικού βρέθηκε στην ομάδα κι  ένα άλλο παιδί που ήταν 10 φορές πιο ζωηρό κι έτσι ο Νικόλας φάνηκε πιο βολικός. Η απάντηση της δασκάλας αυτή τη φορά ήταν θετική!

 Όλο τον χειμώνα λοιπόν πήγαινε κολυμβητήριο μέχρι που μετά απο 6 μηνες τον έβαζαν μπροστάρη να δίνει το σύνθημα στα άλλα παιδιά να τον ακολουθούν. Στους τελευταίους αγώνες έφερε την πρωτιά. Ενιωσε μεγάλη αποδοχή...»

« Ο γονιός πρέπει να έχει πείσμα και υπομονή διότι είναι ο μόνος που ξέρει τις πραγματικές δυνατότητες του παιδιού του. Να αναζητά πάντα τη μία και μοναδική ευκαιρία εστω και αν αυτό απαιτεί πόνο......»

Το σχολείο και το εκπαιδευτικό προσωπικό

Στη συνέχεια, η Χρύσα αναφέρεται στο θέμα του σχολείου και του εκπαιδευτικού συστήματος στα πλαίσια της Ειδικής Αγωγής, όπως αυτό εφαρμόζεται σήμερα. «Κάποιοι δάσκαλοι συνεργάζονται, κάποιοι δεν ασχολούνται ιδιαίτερα. Τα τμήματα ένταξης λειτουργούν πολύ καλά, δεν συμφωνώ όμως το παιδί να βγαίνει έξω από την ομάδα αν δεν υπάρχει λόγος. Αυτό άλλωστε είναι και το νόημα της ένταξης, η πλήρης ενσωμάτωση των παιδιών αυτών στη μεγαλύτερη "νευροτυπική" ομάδα. Ως προς το θέμα της παράλληλης στήριξης, νοιώθω πως είναι μία διαδικασία που οταν γίνεται σωστά και χωρίς καθυστερήσεις μέσα στη σχολική χρονιά μπορεί να βοηθήσει. Από την άλλη, στα ειδικά σχολεία χρειάζεται να γίνεται κατηγοριοποιήση ανάλογα με τη βαρύτητα. Αυτά τα πράγματα στο εξωτερικό είναι αυτονόητα. Δυστυχώς, η ειδική παιδαγωγική στην Ελλαδα είναι πολύ πίσω....»

Τρόποι οικονομικής και ψυχοσυναισθηματικής αποσυμπίεσης της οικογένειας

«Είμαστε δυο γονείς μισθωτοί, αλλα δεν χρειάζονται εκατομμύρια για να κάνεις τα απαραίτητα ώστε το παιδί να έχει την ειδική φροντίδα που χρειάζεται. Φτιάχνεις την καθημερινότητα σου έτσι, ώστε να εξοικονομείς ενέργεια και χρόνο. Για παράδειγμα, μετακομίσαμε απέναντι από τη δουλειά μου, πήρα γυναίκα εσωτερική στο σπίτι χωρίς απαγορευτικό κόστος που αναλαμβάνει τις εργασίες του σπιτιού και τη φύλαξη των 3 παιδιών μου. Έτσι, δεν έχεις την εγνοια, να μαγείρεψω,να  σκουπίσω να σιδερώσω, πρεπει να δουλεψω και να κοιμηθω ενα 8ωρο....

Το παιδιά με ΔΑΦ άλλωστε δικαιούνται επίδομα ανάλογο του ποσοστού αναπηρίας τους που συνήθως ξεκινά από 67%. Αυτό το επίδομα χρειάζεται να το πάρουν όλοι οι γονείς γιατι τονώνει σημαντικά τον οικογενειακό προϋπολογισμό μαζί με τα χρήματα από το ασφαλιστικό ταμείο για τις θεραπείες. Κάποιοι γονείς λόγω "ταμπού" αρνούνται να πάρουν το επίδομα αυτο γιατί δεν θέλουν το παιδί τους να έχει χαρτί αναπηρίας. Μα, γιατί; Ο καθημερινος ρατσισμός δεν τους ενοχλεί; Ενοχλεί το χαρτί; Το επίδομα αναπηρίας μπορεί να ανοίξει κάποιες διεξόδους απαραίτητες για την αποσυμπίεση της οικογένειας.»

Τί συμβαίνει, όμως με την ψυχολογία του γονέα; Πόσο επιβαρύνεται και τί χρειάζεται για να μπορέσει να βρει την ψυχική του ισορροπία; Η Χρύσα με χειμαρρώδη και συναισθηματικό λόγο, προτάσσει την ανάγκη ψυχολογικής θωράκισης του γονέα.

«Πάνω από το 50 % της θεραπείας του παιδιού είναι η θεραπεία του γονιού. Ο αγχωμένος γονιός δεν μπορεί να προσφέρει αποτελεσματικά στο παιδί με ΔΑΦ, ο καταθλιπτικός ούτε. Χρειάζεται να τα έχεις λύσει αυτά.

Ειδικά στον αυτισμό, βοηθάει πολύ η ευελιξία του γονέα. Στον αυτισμό υπάρχει κάποιου είδους "ακαμψία"στη συμπεριφορά, μήπως όταν κι ο γονιός είναι "άκαμπτος", αυτό επιδεινώνει την κατάσταση του παιδιού; Ας αναρωτηθούμε, λίγο...

 Οι προσδοκίες μου για το παιδί έχουν εκμηδενιστεί ή καλύτερα θα έλεγα, έχουν τροποποιηθεί. Απλά, επειδή αυτό είναι ασυμβίβαστο τη μητρική μου φύση, χρειάστηκα ατομικό ψυχοθεραπευτικό πρόγραμμα. Έτσι, με τα χρόνια τα πράγματα πήραν το δρόμο τους.....»

 «Ο γονιός χρειάζεται να είναι χαλαρός, να έχει κάνει την προσωπική του πορεία,να ζεί χωρίς απωθημένα. Όταν περιμένεις ότι ο ερχομός ενός παιδιού θα σου φέρει την ευτυχία και είσαι γαντζωμένος σε αυτό , έχει χάσεις ήδη το παιχνίδι. Χρειάζεται να ‘χεις κάνει τον κυκλο της προσωπικής σου ανάπτυξης, να μην έχεις ζήσει μια ζωή στερημένη, διότι μετά τα προβλήματα διογκώνονται και έρχονται τα διαζύγια. Οι περισσότεροι γονείς παιδιών με ΔΑΦ ζουν χωριστά.

Γενικά, χρειάζεται να έχει προηγηθεί πολλή δουλειά με τον εαυτό σου. Η ατομική ψυχοθεραπεια με βοήθησε ώστε να μπουν όλα στη θέση τους. Επίσης, οι φίλοι, η κοινωνική συναναστροφή και η γυμναστική είναι απαραίτητα στοιχεία της καθημερινότητάς μου. Δεν διανοούμαι να ζήσω χωρίς το "στηρικτικό μου πλαίσιο".

Η σχέση μεταξύ των αδελφών κι η οριοθέτηση της συμπεριφοράς τους

«Τα αδέλφια του Νικόλα δεν έχουν καμία δουλειά στο να τον φροντίσουν. Δεν μπορεί να  αναλάβουν ευθύνες περαιτέρω από αυτές που τους αναλογούν. Η φροντίδα παιδιού με ΔΑΦ είναι αποκλειστική ευθύνη των γονιών.

 «Η μεταχείριση των παιδιών μου είναι ισότιμη. Οι τιμωρίες, όμως δεν μπορεί να είναι οι ίδιες. Τα ένστικτα στα παιδιά με αυτισμό είναι κατά κάποιο τρόπο "αρχέγονα", δεν είναι και τόσο εκλεπτυσμένα. Χρειάζονται όρια αυστηρά τα οποία όμως μπαίνουν με εναν διπλωματικό θα έλεγα τρόπο και ποτέ πάνω στην "εκρηξη". Η μίμηση και η διαρκής  επανάληψη μέσω της καθημερινής ρουτίνας είναι τρόποι που αποδίδουν πολύ καλά στον Νικόλα.

Το σημαντικό μήνυμα προς όλους τους γονείς

«Η αγάπη, η άνευ όρων αποδοχή και μια μονίμως ανοιχτή αγκαλια είναι οτι καλύτερο μπορείς να δώσεις σε ένα παιδί με ΔΑΦ. Όταν αγχωθείς και αρχίσεις και κρίνεις εσύ το παιδί σου ή το χειρότερο, το απομονώσεις γιατί σου χαλάει την "κοινωνική εικόνα", τότε πώς αυτό θα βγει στην κοινωνία να παλέψει;»

«Οι γονείς ας εμπιστεύονται το ένστικτό τους και ας λειτουργούν με ευελιξία και θετική σκέψη πάνω στο θέμα αυτό. Να μη "κολλάνε" στην ταμπέλα του αυτισμού και να προσπαθούν να γίνουν οι ίδιοι θεραπευτές του παιδιού τους....»

 «Η ζωή είναι ωραία αρκεί να σκέφτεσαι απλά. Για το εδώ και τώρα. Να παίρνεις χαρά από τα απλά καθημερινά. Ο αυτισμός μπορεί εύκολα να σε"καταπιεί".Η αλήθεια είναι πως απο ένα παιδί με ΔΑΦ αργείς να πάρεις χαρά. Όταν όμως αυτό συμβεί, πιστέψτε με, πρόκειται για ένα κορυφαίο συναίσθημα...»

Ευχαριστώ ολόψυχα την κα Χρύσα, Νοσηλεύτρια και μητέρα του μικρού Νικόλα, που δέχτηκε να μοιραστεί τα προσωπικά της βιώματα και να γίνει με τη σειρά της ένας φάρος που μας καλεί για αλλαγή της προσωπικής μας στάσης απέναντι στην ίδια τη ζωή. Καλή συνέχεια Χρύσα σε αυτό το υπέροχο ταξίδι της ζωής σου!

Read More

Η σύγχρονη μητέρα κι οι ρόλοι της στο μικροσκόπιο, παρέα με τη Ζωή Κρονάκη

Ζωή Κρονάκη

 

 

Πολλαπλοί οι ρόλοι της γυναίκας σήμερα, πολλάπλά τα πρόσωπα και τα μπερδέματα. Ας ξετυλίξουμε λοιπόν το κουβάρι μαζί με τη δημοσιογράφο και founder του http://www.all4mama.gr, κα Ζωή Κρονάκη, η οποία μοιράζεται μαζί μας την εμπειρία της κι ας βρούμε λύσεις για όλες τις γυναίκες που βιώνουν την καθημερινότητά ψυχοπιεστικά…

Όταν οι ώρες της ημέρας φαντάζουν λίγες..

Αντιμέτωπη με τον αδυσώπητο γρήγορο ρυθμό της καθημερινότητας, μία εργαζόμενη μητέρα προσπαθεί να υπερβάλλει εαυτό προκειμένου να νιώσει ότι ανταποκρίνεται σωστά στις ανάγκες της οικογένειάς της. "Η καθημερινότητα μιας εργαζόμενης γυναίκας με δύο παιδιά σε πολύ μικρές ηλικίες δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί παρά μόνο με μία λέξη "τρέλα". Οι ρυθμοί είναι εξουθενωτικοί ,τρέχεις να τα προλάβεις όλα, νιώθεις ότι έχεις μπει στην φόρτιση και μόνο το βράδυ όταν κοιμηθούν τα παιδιά, έχεις δικαίωμα να πεις ότι σου τελείωσαν οι μπαταρίες", αναφέρει η Ζωή Κρονάκη.

Πολύ συχνά, οι μαμάδες που έρχονται για συμβουλευτική υποστήριξη στο γραφείο ενός ειδικού επιστήμονα, μοιράζονται τις ενοχές τους για το πόσο καλές μαμάδες είναι, αν τα καταφέρνουν να αφιερώνουν αρκετό χρόνο για να τα διαπαιδαγωγούν καλά και να τα μεγαλώνουν έτσι ώστε να είναι ευτυχισμένα.

Η Ζωή Κρονάκη βρίσκει τρόπους να οργανώνει τον χρόνο της μέσα στην ημέρα ώστε να μπορεί να αφιερώνει δημιουργικό χρόνο στα παιδιά της καθημερινώς."Πριν γίνω μαμά, οργάνωση υπήρχε μόνο στη δουλειά μου. Σε όλα τα υπόλοιπα, προτιμούσα να μην οργανώνω και να μην προγραμματίζω τίποτα. Άφηνα τη ζωή να με πηγαίνει και ακολουθούσα το ρεύμα της. Από τη στιγμή όμως που γίνεσαι γονιός, προέχουν άλλες ψυχούλες που σε έχουν απόλυτη ανάγκη, συνεπώς δεν μπορεις να μην οργανώνεις τα πάντα. 

Λειτουργώ, λοιπόν, πάντα με σημειωματάκια για να μη χάνομαι στη διάρκεια της ημέρας. Επίσης, φροντίζω αποβραδύς να έχω έτοιμα τα ρουχαλάκια των παιδιών για την επόμενη ημερα, καθώς επίσης να έχω ενημερώσει την γιαγιά ή τον παππού για τυχόν δραστηριότητες των παιδιών που εγώ μπορεί να τύχει να μην προλαβαίνω. Γενικά, οργανώνω έτσι το πρόγραμμά μας ώστε το απόγευμα να έχω ελεύθερο χρόνο για να περνάμε μαζί με τα παιδιά μου."  

Η μητέρα χρειάζεται να κατανοήσει πώς σημασία έχει ο ποιοτικός χρόνος με το παιδί της. Η ποσότητα δεν είναι μεγαλύτερης σημασίας στη σωστή ανατροφή του παιδιού. Μία ώρα ποιοτικό παιχνίδι την ημέρα, ένα παραμύθι και μία καλή συζήτηση λίγο πριν τον ύπνο, προάγουν την καλή συναισθηματική επικοινωνία μεταξύ του παιδιού και της μητέρας. Δεν έχει λοιπόν τόση σημασία πόσες ώρες βρίσκεται στο σπίτι, αλλά το κατά πόσο δίνει βαρύτητα στην ανάπτυξη ποιοτικών σχέσεων με το παιδί της, πόσο μοιράζεται τα συναισθήματά της, πόσο ακούει τα συναισθήματα των παιδιών της, πόσο χώρο δίνει στο παιδί να αναπτύξει την προσωπικότητά του προσέχοντας τον τρόπο με τον οποίο η ίδια το διαπαιδαγωγεί. Αυτό που είναι καλό να επιδιώκουμε είναι το «καλά μαζί» όχι απαραίτητα το «συνέχεια μαζί». 

Γυρνώντας τον φακό εστίασης στη σχέση του ζευγαριού..

Όταν η γυναίκα αποκτά παιδιά, τείνει να παραμελεί όχι μόνο την προσωπική της εικόνα αλλά και τη σχέση με τον σύζυγό της. Όλο της το ενδιαφέρον κι η φροντίδα στρέφεται στο παιδί, με αποτέλεσμα η συζυγική σχέση να μπαίνει στο περιθώριο με καταστροφικές συνέπειες για τη ψυχοσύνθεση του παιδιού αλλά και τη δική της. Η έλλειψη χρόνου, η κούραση από τη φροντίδα του παιδιού, οι πολλαπλές απαιτήσεις του νοικοκυριού την αποδυναμώνουν και την οδηγούν στην αποξένωση από το ρόλο της ως σύζυγος. "O ρόλος της γυναικας είναι πολυσχιδής. Μάλλον εμείς αντέχουμε περισσότερα από τη φύση μας! Έχω ως αρχή μου να μην παραλείπω το κομμάτι της συντρόφου. Πολλές φορές σε παίρνει η μπάλα και ξεχνάς το γεγονός ότι είσαι και γυναίκα. Για μενα είναι σημαντική αυτή η ισορροπία.Δε σημαίνει πως δεν πιέζομαι για να ανταπεξέλθω. Ωστόσο, οι  ανάγκες σου δεν περιορίζονται μόνο στο ρόλο της μαμάς. Θέλεις χρόνο για τον εαυτό σου και για τον σύντροφό σου! Άλλωστε, καλή μαμά είναι η μαμά που νιώθει καλά και πλήρης εσωτερικά!" συνεχίζει η Ζωή Κρονάκη.

Είναι απαραίτητο η γυναίκα να αντιληφθεί πώς μία υγιής οικογένεια στέκεται πάνω σε μία μόνο γερή βάση, που αυτή είναι η σχέση του ζευγαριού. Όταν οι γονείς έχουν μία ποιοτική κι αρμονική σχέση που βασίζεται στο σεβασμό και τη συνεργασία, τότε μόνο τα παιδιά θα μεγαλώσουν και θα εξελιχθούν σε ψυχικά υγιείς προσωπικότητες. Ο νέος ρόλος της μητέρας, δεν αποκλείει τον ρόλο της ως συζύγου. Καλό είναι λοιπόν, τα ζευγάρια να επιδιώκουν να μην χάνουν τον πολύτιμο προσωπικό τους χρόνο μαζί και να επιδιώκουν να αναθερμαίνουν τη σχέση τους και να την επαναπροσδιορίζουν μετά την απόκτηση ενός παιδιού. Χρειάζεται να κατανοήσουμε όλοι πως «Τα ευτυχισμένα παιδιά προέρχονται από ευτυχισμένους γονείς» και πάνω σε αυτό να χτίσουμε τις προσπάθειές μας για ένα καλύτερο μέλλον.

Από την άλλη, η φροντίδα του εαυτού μας φαίνεται να είναι εξίσου σημαντική. Αγαπώ τον εαυτό μου σημαίνει πώς ικανοποιώ τις προσωπικές μου ανάγκες, προσπαθώ να ηρεμώ και να ζητώ χρόνο όταν νιώθω πως πιέζομαι και δεν ξεχνώ να ψυχαγωγώ τον εαυτο μου. Συγκεκριμένα, ο κύκλος των φίλων λειτουργεί για μια γυναίκα το ίδιο ενισχυτικά όπως και για τον άντρα. Η συνάντηση μεταξύ φίλων εκτονώνει, επαναδιοργανώνει και ανασυντάσσει την διαταραγμένη ψυχική ισορροπία μίας γυναίκας. 

Ένα χέρι βοηθείας

Μέσα σε μιά τέτοια δύσκολη καθημερινότητα, ίσως η φράση-κλειδί να είναι "Ζητώ βοήθεια". Η Ζωή αναφέρει: "Φυσικά και ζητάω βοήθεια! Από την μαμά μου, την πεθερά μου και φυσικά τον σύζυγό μου τόσο σε πρακτικό όσο και σε συμβουλευτικό επίπεδο! Ακούω τις συμβουλές τους αλλά πάντα προσπαθώ να τις φιλτράρω. Δεν μου αρέσει η επιβολή. Κάθε μαμά ξέρει καλύτερα τί είναι καλό για τα παιδιά της και πρέπει να ακούει το ένστικτό της. Ωστόσο η οικογένεια σου πάντα έχει καλή πρόθεση να βοηθήσει γι αυτό και όταν με κάτι διαφωνώ προσπαθώ να το αποφύγω πάντα  με διακριτικό και ευγενικό τρόπο. Θεωρώ την καλή προαίρεση των γιαγιάδων δεδομένη!" 

Η συνεργασία με τον σύζυγο στις δουλειές του σπιτιού και τη φροντίδα των παιδιών είναι πρωταρχικής σημασίας προκειμένου η συνύπαρξη μέσα στο σπίτι να είναι περισσότερο αρμονική με λιγότερες συγκρούσεις. Από την άλλη, η παρουσία των παππούδων με οριοθετημενο τρόπο στη ζωή των παιδιών εξασφαλίζει την αίσθηση της συνέχειας και της ασφαλούς συνδεσης μεταξύ του παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος. Όλα αυτά αποτελούν σημαντικά κομμάτια του παζλ της αυτοεκτίμησης των παιδιών. Είναι χρήσιμο λοιπόν να σκεφτούμε πως αν το παιδί μας θα έχει καλή αυτοεκτίμηση δεν εξαρτάται μόνο από τη δική μας παρουσία, αλλά χρειάζεται η συνύπαρξη πολλών ανθρώπων, οι οποίοι από τη δική τους θέση ο καθένας, έχει να δώσει διαφορετικά και πολύτιμα πράγματα στα παιδιά μας. 

Η Ζωή Κρονάκη στέλνει το δικό της μήνυμα σε όλες τις γυναίκες:"Η ζωή είναι στιγμές το ίδιο και η ευτυχία. Δόξα το Θεό νιώθω ευτυχισμένη και ευλογημένη και θα δεν θα άλλαζα τίποτε στο εδώ και τώρα γιατί απλά αγαπάω  τη ζωή! Είναι σημαντικό να είμαστε οι πρωταγωνιστές της ζωής μας και να μην αφήνουμε τον χρόνο να φεύγει απλά γκρινιάζοντας! Αν πάρουμε τα ηνία της ζωής μας  στα χέρια μας κάτι μπορούμε να πετύχουμε! Διαφορετικά μένουμε απλοί παρατηρητές χωρίς να έχουμε γευθεί τίποτε!"

Με λίγα λόγια, καλή μαμά είναι η μαμά που είναι ευχαριστημένη από τη δική της ζωή, όχι μόνο σε σχέση με τα παιδιά, αλλά και από την πρόοδο της σε άλλους τομείς της προσωπικής της ανάπτυξης. Τότε μόνο, το παιδί θα λειτουργεί ως μία νέα προσωπικότητα που μεγαλώνει δίπλα σε μία ψυχικά ισορροπημένη μητέρα κι όχι ως προέκταση της που καλείται να εκπληρώσει τα μητρικά απωθημένα.

Read More

Η ζωή των προσφύγων:Αποστολή με τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα

"Φέτος το καλοκαίρι η εμπειρία όσων βρέθηκαν στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου θα μείνει χαραγμένη στη μνήμη τους. Αφορά παράλληλα ένα ιστορικό φαινόμενο, πληθυσμιακής ανακατάταξης, από ανθρώπους που έχουν την ευκαιρία να αναζητήσουν ένα άλλο μέλλον γι'αυτούς και τις οικογένειες τους, πιο ασφαλές. Εκατοντάδες όμως ήταν οι πρόσφυγες που έχασαν τη ζωή τους, κατά τη διάρκεια αυτής τους της προσπάθειας που συνοδευόταν απο τον διακαή τους πόθο να φτάσουν στην «γη της επαγγελίας». Καμία πολιτική δεν μερίμνησε για το αξιοπρεπές, νόμιμο και ακίνδυνο πέρασμα τους σε ασφαλή εδάφη έτσι όσοι τελικά έφταναν στην Ελλάδα το «κατάφερναν» με το απεχθές μέσο των φουσκωτών και την εκμετάλλευση όσων θέλουν να κερδίσουν από αυτό. Και δυστυχώς είναι πολλοί. Όσοι λοιπόν δεν ανήκουν σε ένα από τα τόσα ναυάγια που έλαβαν χώρα φέτος το καλοκαίρι και κατάφεραν να φτάσουν σώοι, μπορούσες να τους διακρίνεις πρωινές ώρες απο μακριά, σαν κούκιδες στο πέλαγος, προσμονώντας κι ελπίζοντας να φτάσουν στη στεριά. Συνήθως ήταν βάρκες γεμάτες γυναικόπαιδα που φτάνοντας έπεφταν στην αγκαλιά σου και φιλούσαν το χώμα. Ευτυχώς οι Αλληλέγγυοι ήταν πάντα εκεί να υποδεχτούν και να φροντίσουν τον κόσμο. Μοίραζαν κουβέρτες, νερά και κυρίως μια ζεστή αγκαλιά και παρηγοριά στα φοβισμένα πρόσωπα. Το πρώτο στάδιο πέρασε. Η εμπειρία στο νησι αντικαθιστούσε αυτό το συναίσθημα ανακούφισης και χαράς απο συναισθήματα ανάμεικτα: Τα επόμενα πρωινά έβλεπες οικογένειες να κοιμούνται στους δρόμους και στα πάρκα. Είδη πρώτης ανάγκης δίνοταν από Οργανώσεις και εθελοντές που βρίσκοταν στα νησιά ενώ οι ουρές και οι εικόνες των ανθρώπων έξω από την ακτοφυλακή και το αστυνομικό τμήμα, με ελάχιστο και ανεκπαίδευτο προσωπικό να κάνει τις καταγραφές, ήταν τραγικές. Λίστες με ονόματα, κόσμος να περιμένει να δει το όνομα του σε αυτές για να πάρει το έγγραφο και να συνεχίσει το ταξίδι. Σε άλλα σημεία του νησιού πρόσφυγες περιμέναν σε άλλες ουρές είτε για φαγητό, είτε για γιατρούς είτε για να καλύψουν άλλες βασικές ανάγκες, ενώ τραγικό φαινόμενο ήταν οι προσεγγίσεις αυτών που, κρατώντας φωτογραφίες των παιδιών τους, μας ρωτούσαν αν τα έχουμε δει. Αφίσες με αγνοούμενα πρόσωπα που πιθανόν χάθηκαν στα νερά του Αιγαίου. Εθελοντές και μέλη Οργανώσεων να σκίβουν σε μανάδες με μωρά για να τις ενημερώσουν για συσίτια, ιατρική και ψυχολογική υποστήριξη. Και παράλληλα με όλο αυτό ορισμένοι ντόπιοι που, φοβούμενοι για τις επιχειρήσεις τους, συμπεριφέροταν με σχεδόν απάνθρωπο τρόπο. Τα εισιτήρια για την Αθήνα ακριβά οπότε πολλοί ήταν αυτοί που σε πλήσιαζαν να σε ρωτήσουν αν μπορείς να τους αγοράσεις ένα. Εάν τύχαινε και ήσουν παρόν στις απογευματινές αναχωρήσεις των πλοίων μπορούσες να διακρίνεις την ευτυχία στα μάτια όσων θα έφευγαν. Γεμάτοι χαμόγελο σου φώναζαν "bye" έτοιμοι να περάσουν στο επόμενο στάδιο του ταξιδιού.."

Ευχαριστώ την κα Δώρα Χαντζή, Προαγωγό Υγείας στην αποστολή παροχής φροντιδας στους πρόσφυγες που οργανώθηκε από τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα και μοιραστηκε μαζι μας την πολύτιμη εμπειρία της  (10/08/15 έως 5/11/15, Ελληνικά Νησιά) 

http://www.msf.gr/

Read More

"Η ψυχοθεραπεία για μένα είναι ...." Εξι ψυχολόγοι αποκαλύπτουν τη δική τους εμπειρία

Χρύσα Βαλαμουτοπούλου

«Η ψυχοθεραπεία είναι μία διαδρομή που αναδεικνύει τα ουσιαστικότερα νοήματα της ζωής μου μέχρι σήμερα.. Για μένα, η εμπειρία μου ως ψυχοθεραπεύτρια με βοηθά καθημερινώς να τα ανακαλύπτω ξανά και ξανα από άλλη θέση κάθε φορά. Η τέχνη της ζωής είναι αποτυπωμένη μέσα στην ψυχοθεραπεία. Έμαθα και μαθαίνω ν’ αγαπώ τον εαυτό μου, ν αφήνομαι να αγαπηθώ, να είμαι ανοιχτή στο καθετί εύκολο ή δύσκολο, να αποδέχομαι τις δυνάμεις και τις αδυναμίες μου καθώς και των σημαντικών μου άλλων,να προσδιορίζω κάθε φορά το νόημα της ελευθερίας ετσι όπως εγώ θέλω να το εντάσσω στη ζωή μου, να μη φοβάμαι να φοβηθώ, να ζητώ βοήθεια απαλλαγμένη από τις “υπερδυνάμεις” μου, να αποδέχομαι ότι δεν έχω μόνο εγώ τον έλεγχο της ζωής μου αλλά και η ίδια η ζωή μου από μόνη της καθώς έχει κι αυτη τη δική της ροή που έμαθα να ακούω με σεβασμό, να βροντοφωνάζω με πάθος πώς δεν έχω έρθει στον κόσμο να αποδείξω τίποτε σε κανένα. Έχω έρθει στη ζωή για να τη ζήσω έτσι όπως επιθυμω, επιλέγω, συναποφασίζω εγώ να τη ζήσω με αξιοπρέπεια, βασισμένη στις δικές μου ανάγκες. Έμαθα πώς το σώμα μου κουβαλά τη δική του σοφία και πώς  τα μηνύματά που μου στέλνει με οδηγούν στην αυτοβελτίωση. Μαθαίνω να εκτιμώ αυτά που έχω σήμερα κι η μόνη μου προθυμία είναι να τα διατηρήσω κι αύριο. Εμαθα να μη φοβάμαι να ομολογήσω και να λέω ευθέως πως ζω ευτυχισμένη σήμερα, γεμάτη με όλα όσα έχω, με τους ανθρώπους που έχω επιλέξει να είναι δίπλα μου. Έμαθα να λέω «συγγνωμη» και «ευχαριστω» και να το εννοεί μέχρι και το τελευταίο κύτταρο του οργανισμού μου... Εμαθα να αλλάζω και να μου αρέσει... Μεσα από αυτά τα μαθήματα, είδα τη ζωή κατάματα και μου χαμογελασε. Μου ‘κλεισε το μάτι και μου είπε, προχώρα.. Είμαι μαζί σου!»

Η Χρύσα Βαλαμουτοπούλου είναι ψυχολόγος-οικογενειακή σύμβουλος, με μεταπτυχιακές σπουδές στη Διαχείριση Κρίσεων Υγείας (Health Crisis Management) με κατεύθυνση την Τραυματοθεραπεία κι έχει τον τίτλο του focusing guider. Συνεργάζεται με κέντρα ειδικών θεραπειών και συντονίζει τις ΣΧΟΛΕΣ ΓΟΝΕΩΝ του Υπουργείου Παιδείας.Κάνει συγγραφικό έργο με βιβλία και επιστημονικές δημοσιεύσεις σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά.

Περσεφόνη Σπανού

«Η ψυχοθεραπεία είναι ένα ταξίδι με εναλλαγές φωτός και σκιάς. Η διαδρομή κάθε θεραπευόμενου μοναδική, όπως και τα αποτυπώματά του. Σε αυτό το ταξίδι ξεκινάμε συχνά με πολλές αποσκευές, βαλίτσες βαριές, γεμάτες μεταξύ άλλων με οικογενειακά κειμήλια, άρρητες εντολές, εργαλεία που κάποτε αποδείχτηκαν χρήσιμα, κουστούμια ρόλων και πολυσέλιδους οδηγούς επιβίωσης. Οι διαδρομές δεν είναι εύκολες. Όταν σταματήσουμε να κοιτάμε απέναντι και έξω από τον εαυτό μας και δούμε ότι από εμάς εξαρτάται η όποια κατάσταση στη ζωή μας, τότε ο φακός γυρνάει στον εαυτό μας. Αρχίζει η βουτιά στα σκοτάδια μας και η πάλη με τις σκιές, τους φόβους και τα φαντάσματα που κουβαλάμε.  Ιδιαίτερα για εμάς ως θεραπευτές η προσωπική θεραπεία είναι βασικό εφόδιο, για να μπορούμε να συντροφεύουμε τους θεραπευόμενους μας στη δική τους θεραπευτική πορεία. Όπως αναφέρει ο Καρλ Γιουνγκ, το να γνωρίζεις τα δικά σου σκοτάδια είναι η καλύτερη μέθοδος για να διαχειριστείς τα σκοτάδια των άλλων ανθρώπων. Το βασικότερο εργαλείο άλλωστε ενός θεραπευτή είναι ο εαυτός του και αυτός χρειάζεται καλό θεωρητικό εξοπλισμό, προσωπική θεραπεία και εποπτεία. Η ψυχοθεραπεία στα κομβικά σημεία μοιάζει με χειρουργείο ψυχής. Ο θεραπευτής πρέπει να προσέξει πότε και πού θα ακουμπήσει το νυστέρι, τι μήκος και τι βάθος θα έχει η τομή και κυρίως πρέπει να έχει τα χέρια του καθαρά, για να μην την μολύνει. Η εγχείριση όμως γίνεται με τον θεραπευόμενο και όχι στον θεραπευόμενο. Στη δική μας ανοιχτή επέμβαση ο θεραπευόμενος δεν είναι ναρκωμένος, αντιθέτως πρέπει να ξυπνήσουν τα ναρκωμένα συναισθήματά του, να αντικρύσει τις πληγές του και τα ανείπωτα να μπουν σε λέξεις. Μετά την πάλη και την αντιμετώπιση των πιο σκοτεινών κομματιών του εαυτού, σταδιακά αρχίζει η έξοδος προς το φως. Αναθεωρούνται επιλογές ζωής και ο οδηγός επιβίωσης αντικαθίσταται από δεξιότητες ζωής. Το ότι δεν υπάρχουν οδηγίες και βεβαιότητες σε αυτό το σημείο είναι η μόνη ίσως βεβαιότητα. Οι δεξιότητες ζωής μας βοηθούν να κάνουμε επιλογές που ενισχύουν την αυτοπραγμάτωση, την ανάπτυξη του δυναμικού μας και παράλληλα να είμαστε σε ουσιαστική επικοινωνία, επαφή και μοίρασμα με τους άλλους. Τα διάφορα κομμάτια του εαυτού μας προχωρούν σε ολοένα και υψηλότερους βαθμούς σύνθεσης και η ατομικότητα και το μαζί συμπορεύονται εμπλουτίζοντας το ένα το άλλο. Η αυξημένη εσωτερική συγκρότηση που μας προσφέρει η ψυχοθεραπευτική διαδικασία βοηθάει στη διαχείριση του πολύπλοκου, αβέβαιου και ρευστού κόσμου που ζούμε. Η ψυχοθεραπεία λειτουργεί και μετά την ολοκλήρωσή της και δεν σταματά ποτέ, απλώς ο θεραπευόμενος γίνεται θεραπευτής του εαυτού του. Το ταξίδι αυτό δεν έχει τέλος.»

Η Περσεφόνη Σπανού είναι ψυχολόγος - ψυχοθεραπεύτρια με εξειδίκευση στην Ψυχολογία της Υγείας και στη Συστημική – Οικογενειακή Θεραπεία. Έχει 10 έτη διδακτικής εμπειρίας σε θέματα ψυχολογίας και ψυχοθεραπείας και είναι υπεύθυνη του Συμβουλευτικού Κέντρου Φοιτητών του Μητροπολιτικού Κολλεγίου Αθηνών. Έχει συνεισφέρει στη συγγραφή βιβλίων με θέμα τις ανθρώπινες σχέσεις και την ψυχοθεραπεία και είναι υπεύθυνη του συντονισμού των εκδόσεων της σειράς «Ανθρώπινα Συστήματα» του Εργαστηρίου Διερεύνησης Ανθρώπινων Σχέσεων. Διατηρεί ιδιωτικό γραφείο ως αδειούχος ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και οικογενειακή θεραπεύτρια.

Χρυσή Πευκιανάκη

 «H προσωπική μου ψυχοθεραπεία είναι η πιο σημαντική εμπειρία της ζωής μου γιατί χωρίς αυτή δε θα αποκτούσα ή δε θα απολάμβανα τις πιο σημαντικές εμπειρίες της ζωής μου. Δε μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου πως θα ήμουν μητέρα, σύντροφος, και μία επαγγελματίας ψυχικής υγείας,  χωρίς να έχω γνωρίσει πρώτα τις ασυνείδητες πλευρές του εαυτού μου, χωρίς να έχω κάνει εγώ η ίδια αλλαγές όταν το ζητούμενο πολλές φορές άλλωστε εκείνων που μας εμπιστεύονται είναι η δική τους αλλαγή . Σ' αυτή τη διαδρομή δεν ήμουν μόνη. Ήταν και η Κ., και ο Σ. , η Λ. , η Ι. , η Δ., η Β. η Μ. , η  Ε., και όλα τα μέλη της ομάδας στην οποία πραγματοποίησα την προσωπική μου ανάπτυξη δηλαδή την ομαδική ψυχοθεραπεία μου. Τους έχω πάντα “φυλαγμένους” σε ένα μικρό χρυσό κουτί μέσα μου και το ανοίγω για να μου γνέφουν, να μου μιλάνε και να μου στέλνουν μια αγκαλιά στις όμορφες και δύσκολες στιγμές της ζωής μου.» 

H Πευκιανάκη Χρυσή γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Κίσσαμο Χανίων. Σπούδασε Κοινωνική Εργασία και Κοινωνική Παιδαγωγική (Sozialpaedagogik) στην Ανώτατη Παιδαγωγική Σχολή Freiburg (Paedagogische Hochscule Freiburg) της Γερμανίας και στη συνέχεια ειδικεύτηκε στο Εργαστήρι Διερεύνησης Ανθρωπίνων Σχέσεων στη Συστημική Θεραπεία και Θεραπεία Οικογένειας. Έχει ειδικευτεί στην τεχνική Marte Meo (μέλος της Marte Meo Hellas),
σε θέματα Διαπολιτισμικής Παιδαγωγικής (Interkulturelle Paedagogik), στην Συμβουλευτική Ψυχομετρία και Διαχείριση Κρίσεων με ειδίκευση στη «Σχολική Συμβουλευτική - Επαγγελματικό Προσανατολισμό και στη «Διοίκηση Οργανισμών-Σχολικών Μονάδων» και στην ειδική αγωγή στην «Εκπαίδευση Ατόμων με Ειδικές Εκπαιδευτικές Ανάγκες»  Προσωπική  ιστοσελίδα:  www.pefkianaki.com

Μαίρη Κίκερη

«Ασχολούμαι ακαδημαϊκά και επαγγελματικά με τον χώρο της ψυχολογίας και της ψυχοθεραπείας περίπου 16 χρόνια και προσωπικά από τότε που γεννήθηκα, το 1978. Για εμένα ψυχοθεραπεία είναι η ίδια η ζωή και όλα αυτά που όλοι συναντάμε στη διαδρομή της. Είναι η αγάπη, η ανάγκη, η φροντίδα, η πειθαρχία, η συντροφικότητα, η μοναξιά, η χαρά, η λύπη, ο πόνος, η ζήλεια, η ντροπή, ο θυμός, τα «πρέπει», τα «θέλω», τα «μπορώ», τα «δεν μπορώ», οι φόβοι μας, οι αγωνίες μας και τόσα ακόμα! Ευγνωμονώ όλους τους ανθρώπους που με εκπαίδευσαν και ακόμα με εκπαιδεύουν στην τέχνη της ψυχοθεραπείας. Τον εαυτό μου, την οικογένεια μου, τους εκπαιδευτές μου, τους θεραπευτές μου, τους  θεραπευόμενούς μου, τους συναδέλφους, τους φίλους μου και την ίδια τη ζωή… Η τέχνη βρίσκεται στο να μπορείς να έρχεσαι σε επαφή με όλα σου τα συναισθήματα και τις σκέψεις χωρίς να αποδιοργανώνεσαι. Επίσης όταν κάτι δύσκολο συμβαίνει και αποσυντονίζεσαι ή αναστατώνεσαι, στο να μπορείς να πάρεις βοήθεια από τους άλλους και τον εαυτό σου. Η τέχνη αφορά στο να ζωγραφίζεις εσύ τον καμβά της ζωής σου, χρησιμοποιώντας τα χρώματα και τα υλικά που σου αρέσουν, μαλακώνοντας και αλλάζοντας τις πινελιές που έχουν κάνει άλλοι πάνω στον πίνακά σου και δεν σου αρέσουν, δεν σου ταιριάζουν. Η αίσθησή μου είναι ότι αν επιτρέψεις και σε άλλους καλλιτέχνες να σε βοηθήσουν στο έργο σου, ο κόπος είναι λιγότερος, το μοίρασμα κάνει τη διαδικασία πιο ευχάριστη και το έργο γίνεται πιο ζωντανό! Η καθημερινή πρακτική της ψυχοθεραπείας, ως επαγγελματίας πια, με βοηθά στο να είμαι σε συνεχή αυτοπαρατήρηση και σε επαφή με τον εαυτό μου, τις ανάγκες μου, τους ανθρώπους που αγαπώ και τα πράγματα που είναι σημαντικά για εμένα. Η δουλειά μου με βοηθά να εκτιμώ καθημερινά τη ζωή, τον εαυτό μου, τα παιδιά μου, τον άντρα μου και όλους όσους έχω στη ζωή μου… και την επαγγελματική και την προσωπική… Με βοηθά να βρίσκω τα εργαλεία που χρειάζομαι για τον καμβά της δικής μου ζωής... Η εμπειρία του να σου δείχνουν τόσοι άνθρωποι τον δικό τους προσωπικό πίνακα και να σε προσκαλούν στο να τους βοηθήσεις να τον εμπλουτίσουν και να τον μεταμορφώσουν σε κάτι που θα τους αρέσει και τους ταιριάζει περισσότερο, είναι μοναδική. Βρίσκω λοιπόν χρήσιμο στη δουλειά μου να ακονίζω τα παλιά πινέλα μου, να αγοράζω καινούργια υλικά, να μαθαίνω και να δημιουργώ νέους τρόπους που μπορώ να χρησιμοποιώ τα παλιά μαζί με τα καινούργια…»

Η Μαίρη Κίκερη γεννήθηκε στην Αθήνα, ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Είναι παντρεμένη και έχει δύο παιδιά. Σπούδασε ψυχολογία και ολοκλήρωσε μεταπτυχιακές σπουδές στη διαχείριση ανθρώπινου δυναμικού και στις εργασιακές σχέσεις στο Λονδίνο. Στην συνέχεια ειδικεύτηκε στη συστημική-οικογενειακή θεραπεία και στην συγκινησιακά εστιασμένη θεραπεία ζευγαριών (Emotional Focused Therapy). Έχει εργαστεί στον τομέα της εργασιακής ψυχολογίας και της ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης. Το 2009 ξεκίνησε το ιδιωτικό της γραφείο στην Αθήνα και πρόσφατα στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Συστημικής Θεραπείας (ΕΛΕΣΥΘ) και της European Family Therapy Association (EFTA).

 Γρηγόρης Βασιλειάδης

«Δεν υπάρχει κάτι που να με συγκινεί περισσότερο απ’ τα δάκρια των γνήσιων ανθρώπων. Όχι αυτά του πληγωμένου εγωισμού, του μεταμφιεσμένου σε θυματοποίηση θυμού. Ούτε τα χειριστικά δάκρυα των κακομαθημένων «παιδιών» που αρνούνται συστηματικά να μεγαλώσουν. Νιώθω τόσο πρόθυμα παρών στα δάκρυα εκείνα που αποκαλύπτουν τα «μυστικά», τα αθέατα περάσματα αυτών που τους σώθηκαν οι λέξεις.  Στα δάκρυα αυτά που οδηγούνται από τις λέξεις, τις διασαφηνίζουν, και τις υπερβαίνουν.Αισθάνομαι τιμημένος μάρτυρας των γενναίων συν-αγωνιστων της άνευ όρων αυτοαποκάλυψης.Υποκλίνομαι με αβίαστο σεβασμό & ανυπόκριτο θαυμασμό μετέχοντας ως ευγνώμων εταίρος μιας ανθρώπινης σχέσης που στοχεύει στην αλήθεια. Με έναν μαχητή του έρωτα, που υπερβαίνοντας την αμφιθυμία του, θυσιάζει την εικόνα του για να δει στον δικό μου καθρέφτη το δικό του, αληθινό, πρόσωπο.Την ώρα που με κάνει κοινωνό του πλούτου του, καρπώνομαι κι εγώ ο φτωχός μερίδιο της χαράς του, μετέχοντας, μέσα από την δική του συγκατάβαση και γενναιοδωρία, στην προοπτική της βαθιά ερωτικής, ενωτικής σχέσης με το πιο επιθυμητό μου εαυτό...»

Ο Dr. Γρηγόρης Βασιλειάδης σπούδασε ψυχολογία σε προπτυχιακό και μεταπτυχιακό επίπεδο σε αναγνωρισμένα από το κράτος πανεπιστήμια της Ελλάδας, της Ολλανδίας, και της Μ. Βρετανίας. Το 2005 απέκτησε διδακτορικό τίτλο στην Ψυχολογία, από το τμήμα ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Yπήρξε εκπαιδευτής σε προγράμματα σπουδών προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου στην συμβουλευτική και την ψυχολογία, εισηγητής επιστημονικών σεμιναρίων κι επιστημονικών συνεδρίων με θεματολογία την ψυχοθεραπεία και την συμβουλευτική, στην Ελλάδα και στην Ευρώπη. Άρθρα και συνεντεύξεις του έχουν δημοσιευτεί στον δικτυακό τόπο http://www.aftognosia.gr

Χριστινα Γρηγορέα

“Ψυχοθεραπεία......στα άρθρα που κυκλοφορούν διαβάζουμε για την αξία της ψυχοθεραπείας για τον θεραπευόμενο....Σήμερα θα γράψω για την σκοπιά του ειδικού...Εκείνου που βρίσκεται στην απέναντι πολυθρόνα...Η ψυχοθεραπεία λοιπόν ειναι ενα ταξίδι ακόμα και για εμάς τους θεραπευτές.....Μια αναδρομή στην ζωή του θεραπευομενου απο τότε που θυμάται....Αλλα ακόμα και αν δεν θυμάται απο τότε που "θυμάται" το σώμα του...Αλλωστε, μια εμπειρία την βιώνουμε μέσα απο πολλα κανάλια.Το γνωσιακό ειναι ενα απο αυτά. Τα υπόλοιπα αφορούν τις σωματικές αισθήσεις,τους ήχους,τις μυρωδιές,τα συναισθηματα,τις εικόνες. Και ενα ειναι σίγουρο: Ακόμα και όταν πιστεύουμε οτι "ξεχάσαμε", το σώμα μας θυμάται. Και μεταφέρει στο "τωρα", πληγές του "τότε". Και σε αυτή την διαδικασία είμαστε συνεργάτες και συνοδοιπόροι με τον θεραπευόμενο-η. Ειναι σαν ενα παζλ που αρχικά μας δίνεται φαινομενικά ολόκληρο αλλα κοιτάζοντας το προσεκτικά παρατηρούμε σε κάποια σημεία κενά. Εκεί καλούμαστε να βοηθήσουμε τον θεραπευόμενο να ανακαλύψει τα κομμάτια που λείπουν. Για να μπορέσει να χαρεί το "τωρα" του χωρίς δυσφορία για το "χτες" και υπέρμετρο άγχος για το "αύριο". Τους θαυμάζω τους θεραευομενους μου. Γιατί εχουν το θάρρος και το σθένος να ανακαλύψουν τον εαυτό τους, να βοηθηθούν,να προβληματιστούν,να αλλάξουν,να αναθεωρήσουν και να βελτιώσουν εν τέλη την ζωή τους. Και αισθάνομαι τυχερή που ειμαι εκεί μαζί τους, σε αυτή την διαδικασία.”

Η Χριστίνα Γρηγορέα έχει σπουδάσει Ψυχολογία της Υγείας στην Αγγλία (MSc). Έχει κάνει πανεπιστημιακή  μετεκπαίδευση στην Προαγωγή Ψυχικής Υγείας στο Αιγινήτειο Νοσοκομείο και έχει ολοκληρώσει διετές προγραμμα Γνωσιακής Συμπεριφορικης Θεραπείας στην Εταιρία Έρευνας και Θεραπείας της Συμπεριφοράς. Επιπλεον έχει  εκπαιδευτεί στην μέθοδο απευαισθητοποίησης και επεξεργασίας μέσω οφθαλμικών κινήσεων (EMDR). Διατηρεί ιδιωτικό γραφειο στον Υμηττο.

Read More

ΕΝΝΙΑ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ..ΤΑ ΔΩΡΑ ΤΗΣ ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ

Συγγράφουν: Κορίνα, Μαρίνα, Μαντώ, Άννα, Μαρία, Άσπα, Αγγελική, Άννα.

Κάποιοι το τόλμησαν, άλλοι το αμφισβήτησαν, μερικοί το φοβούνται.. Τι είναι αυτό που κινητοποιεί τόσο ποικίλα συναισθήματα όταν κάποιος ακούει τον όρο «ψυχοθεραπεία»; Το άρθρο αυτό δίνει το βήμα σε ανθρώπους που ήδη κάνουν ή έχουν κάνει στο παρελθόν ψυχοθεραπεία να μοιραστούν την εμπειρία που βίωσαν. Η απάντηση στην παραπάνω ερώτηση ίσως έρθει κάπως έτσι…

Τι σημαίνει, λοιπόν γι αυτούς «ψυχοθεραπεία»; Τελικά, αξίζει τον κόπο; Ας μοιραστούμε την εμπειρία μας..

«Μέσα από την ψυχοθεραπεία ξεπέρασα τον φόβο μου να έρθω σε επαφή με το συναίσθημά μου. Όταν στενοχωριέμαι κλαίω, δεν είναι σημείο αδυναμίας είναι τρόπος έκφρασης. Η ψυχοθεραπεία είναι μια διαδικασία μέσω της οποίας γνωρίζεις πιο καλά τον εαυτό σου, τοποθετείς όρια και διεκδικείς αυτό που πιστεύεις ότι σου χρειάζεται. Η ψυχοθεραπεία δεν είναι το τέρμα-η λύση, είναι ένα χρήσιμο εφόδιο για την διαδρομή. Κορίνα,22 ετών«

“Βοηθά τους «αδύναμους» να δυναμώσουν και τους «δυνατούς» να οργανωθούν και να θωρακιστούν. Κι ίσως τελικά ο δυνατός ανακαλύψει ότι κρύβει κομμάτι αδύναμο και το αγαπήσει, και ο αδύναμος ανακαλύψει το δυνατό του κομμάτι και το φροντίσει περισσότερο. Δεν υπάρχει δυνατός κι αδύναμος στην ψυχοθεραπεία. Όλοι είμαστε και τα δύο μαζί. Το τόλμησα, και δεν το μετανιώνω. Ήταν σχολείο ζωής. Μαρίνα, 34 ετών»

«Έμαθα να τρέφομαι από την χαρά και την αυτοπεποίθηση που πηγάζει από το κάθε μου βήμα, να μένω σε αυτό και να προχωρώ στο επόμενο αφού δώσω χώρο και χρόνο στον εαυτό μου να προετοιμαστεί. Να αγαπώ και να αγαπιέμαι «υγιεινά». Να διεκδικώ με αυτοπροστασία αυτό που έχω ανάγκη. Να είμαι ανοιχτή σε κάθε νέα πληροφορία. Να αποδέχομαι. Χρύσα, 31 ετών»

«Ξεκίνησα την ψυχοθεραπεία πριν 2 χρόνια.. Αυτό που με κάνει να τη θεωρώ σημαντική κ αναπόσπαστο πλέον κομμάτι της ζωής μου είναι το ότι με έμαθε να συναντώ τον εαυτό μου…να μπορώ να τον βλέπω σε «καθρέφτες» κ εν τέλει να τον αποδέχομαι. να μένω ανεπηρέαστη από τις επιλογές των άλλων κ να δέχομαι τα πράγματα όπως έρχονται χωρίς να προσπαθώ πάντα να τα αλλάζω ώστε να μην διαταράσσεται η «τελειότητα» της καθημερινότητας μου. Ήρθε κάποια στιγμή που το γεγονός ότι ήρθα αντιμέτωπη με όλα αυτά με τάραξε τόσο που μου δημιούργησε διαταραχές πανικού… αυτό όμως πέρασε αφήνοντας με πιο δυνατή να το παλέψω…. έχω πολύ δρόμο μπροστά μου για να «αναδυθώ» ή αλλιώς να «αποφοιτήσω»….άλλα σίγουρα είμαι σε πολύ καλό δρόμο…., Άννα, 31 ετών»

«Για μένα, είναι το πιο όμορφο δώρο που έχω κάνει στον εαυτό μου, το πιο πολύτιμο περιουσιακό μου στοιχείο, η γνώση και η όσο γίνεται καλύτερη διαχείριση του εαυτού μου. Ξεδιάλυνα τα ψυχολογικά μου μπλοκαρίσματα, βγήκα από ψυχολογικούς ρόλους που μου έκαναν κακό, έμαθα να διαχειρίζομαι καλύτερα τα συναισθήματά μου, να επικοινωνώ πιο λειτουργικά στις σχέσεις μου, έχτισα με θετικό τρόπο την αυτοεικόνα μου και ενίσχυσα την αυτοεκτίμησή μου και καλύτερη συνείδηση του εαυτού μου. Όλα αυτά είναι εργαλεία ζωής, γιατί τα χρησιμοποιώ έκτοτε στη ζωή μου και συνεχώς με βοηθούν και στην εξέλιξή μου. Επίσης, από όλη αυτή τη δουλειά με μένα, ανακουφίστηκα εγώ, άλλαξα κατά πολύ τον τρόπο λειτουργίας μου σε όλους τους τομείς της ζωής μου ( οικογενειακές και κοινωνικές σχέσεις, επάγγελμα), Μαρία, 42 ετών».

«Η ψυχοθεραπεία είναι η αφετηρία ενός μεγάλου δρόμου που οδηγεί στην αυτοπραγμάτωση. Θεωρώ ότι είναι μια δύναμη που σε ωθεί να ανακαλύψεις όλο τον εσωτερικό σου κόσμο και σου δείχνει πως να διαχειριστείς αυτό που κρύβεις βαθειά μέσα σου ώστε να το αξιοποιήσεις στο μέλλον. Μέσα από αυτή ωριμάζεις συναισθηματικά, κοινωνικά και αποκτάς μια άλλη άποψη για τον εαυτό σου, για τις σχέσεις και ευρύτερα για τη ζωή. Επίσης, κατά τη διάρκεια των συνεδριών μαθαίνεις να εκφράζεις αυτό που νιώθεις, να μην φοβάσαι και να προσπαθείς να βρεις τη μέση λύση σε οτιδήποτε σε απασχολεί. Στην ουσία η ψυχοθεραπεία σε πηγαίνει σε μέρη του μυαλού σου που δεν έχεις ξαναπάει, σε φτάνει στα άκρα, σε δοκιμάζει με αποτέλεσμα όταν κλείσει ο κύκλος της εσύ να είσαι ικανός να προχωρήσεις στη ζωή σου κρατώντας μέσα σου όλα αυτά που σου πρόσφερε. Άσπα, 21 ετών»

«Ψυχοθεραπεία είναι όπως και η λέξη αναφέρει, η θεραπεία της ψυχής. Πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι θα θεραπεύσουν όλες τους τις πληγές και θα λύσουν όλα τους τα προβλήματα. Άλλοι πάλι το επικρίνουν και σε θεωρούν αδύναμο, ίσως και ψυχικά άρρωστο. Λάθος και οι δύο πλευρές…. Ξεκίνησα ψυχοθεραπεία πριν από περίπου 4 χρόνια όταν ένιωσα την ανάγκη να μιλήσω σε έναν άνθρωπο για ένα πρόβλημα που με απασχολούσε και να με στηρίξει κατευθύνοντας με στη λύση του. Στη συνέχεια, ανακάλυψα ότι το πως είμαι, πως συμπεριφέρομαι, το πως αντιδρώ έχουν τεράστια σημασία με το τι έχω βιώσει στην παιδική μου ηλικία. Το μυαλό σου δύσκολα αντιλαμβάνεται την σύνδεση και την απήχηση που έχει το κάθε βήμα στη ζωή σου. Μεγαλώνοντας και λίγο πριν τελειώσω αυτό τον κύκλο έμαθα να βάζω στόχους, να διεκδικώ τα θέλω μου, να σέβομαι τον εαυτό μου και να χειρίζομαι τον πόνο σε δύσκολες καταστάσεις. Εύχομαι όλοι όσοι πραγματικά το έχουν ανάγκη να το παλέψουν και να διεκδικήσουν το δικαίωμα να μάθουν και να ξεπεράσουν τον εαυτό τους. Και όπως πολύ σωστά κάποτε μου είχε πει η ψυχοθεραπεύτρια μου..ο πόνος είναι αυτός που μας οδηγεί σε πιο υγιή μονοπάτια. Αγγελική, 23 ετών»

«H αξία της ψυχοθεραπείας εστιάζεται στο τρόπο που το άτομο θα μάθει να ακούει τον εαυτό του και τους άλλους, να ακούει τις ανάγκες του, να αλλάζει τις διαδρομές της ζωής του ανάλογα με το που είναι καλύτερα για αυτό. Η διαδικασία της ψυχοθεραπείας οδηγεί το άτομο να είναι πιο ανοικτό και ελεύθερο στην ίδια του την ζωή έχοντας μια στάση αποδοχής στις ποιότητες του εαυτού του. Η ανάγκη να διαφοροποιηθεί από τους άλλους και να νοιώσει την δική του ύπαρξη με τις λιγότερες επιρροές γίνεται η δύναμη που τον καθοδηγεί στην ζωή του μέσα από μια αυθεντική διαδρομή με τον εαυτό του. Όσο περισσότερο το άτομο συναντά τον αυθεντικό εαυτό του μέσα από την διαδικασία της ψυχοθεραπείας τόσο πιο γνήσια γίνεται η ποιότητα της ζωής του, τόσο κυριαρχεί η ισορροπία και γαλήνη μέσα του. Οι σχέσεις αποκτούν βαθύτερο νόημα και οι φόβοι απομακρύνονται επιτρέποντας στο άτομο να αποδεχτεί την κάθε στιγμή σαν μοναδική όπως μοναδικός είναι και ο ίδιος. Η διαδικασία της συνάντησης του ατόμου με τον εαυτό του είναι μια διαδικασία αποδοχής και εμπιστοσύνης με την αυθεντικότητά του μέσα στον χρόνο. Άννα, 52 ετών»

«Η ψυχοθεραπεία… Ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια στη ζωή μου, για το οποίο μπορώ να μιλάω μέρες ολόκληρες. Με ακολουθεί δυναμικά από τη στιγμή που ολοκλήρωσα τις συνεδρίες μετά από 3 χρόνια! Με δίδαξε! Με βοήθησε! Με βοήθησε να ξεπεράσω την κατάθλιψη που με ακολουθούσε 3 χρόνια. Έμαθα να αναγνωρίζω και να εκφράζω τα συναισθήματα μου, έμαθα να μην περιμένω από τους άλλους να «μυρίσουν» τα νύχια τους για να καταλάβουν τι σκέφτομαι και τι νιώθω κι να μιλάω ανοιχτά. Έμαθα ότι τις ανθρώπινες σχέσεις τις κάνουμε δύσκολες και δεν είναι από «γεννησιμιού» τους… και αυτό γιατί όλα ξεκινούν και τελειώνουν στον εαυτό μας. Και δεν είναι αυτό το εγωιστικό που πολλοί νομίζουν…εγωισμός είναι να μην αγαπάς τον εαυτό σου, να μην τον σέβεσαι, να μην τον ξέρεις, να μην του μιλάς. Έμαθα πόσο χρόνο χρειάζεται η ψυχή, πόση αγάπη. Ότι θέλει να την αγκαλιάζεις καθημερινά και να την προστατεύεις. Η μοναξιά είναι η μόνη αξία…η μόνη αξία του να είσαι ο εαυτός σου κάθε στιγμή! Ακόμα, έμαθα ότι το σώμα μας είναι ιερό…το ιερό αυτό βασίλειο που μεταφέρει την ψυχή μας και εργάζεται καθημερινά, είναι φιλικό και συνεργάσιμο. Συνεργάζεται και μιλάει με έναν υποσυνείδητο τρόπο με την ψυχή μας, έχουν ένα σιωπηλό διάλογο.. Όποτε δεν εκφράζεται η ψυχή, μιλά το σώμα και όποτε δεν εκφράζεται το σώμα, σωπαίνει η ψυχή και τη στιγμή που σωπαίνει η ψυχή, νοσεί το πνεύμα… Είναι αλυσίδα! Σέβομαι τον εαυτό μου σημαίνει σέβομαι το σώμα, την ψυχή και το όριά μου! Τις αξίες που έχω ορίσει στη ζωή μου. Δεν κουτσομπολεύω. Ακολουθώ τους στόχους και δημιουργώ. Επιλέγω, δεν επιλέγομαι. Σεβασμός και αγάπη! Ζω ελεύθερα με τις συνέπειες των επιλογών και των πράξεων μου για τις οποίες είμαι εγώ απόλυτα υπεύθυνη και κανένας άλλος! Σέβομαι τον ρυθμό μου! Απελευθερώνομαι από την σύγκριση με την διπλανό μου γιατί είμαι μοναδική οντότητα.

Η ψυχοθεραπεία είναι όπλο προστασίας και εξέλιξης! Θέλει θάρρος και δύναμη, εκ μέρους του μαθητή και καλό δάσκαλο! Δεν υπάρχει τίποτα σπουδαιότερο από το να αναγνωρίζεις γιατί έκανες αυτές τις επιλογές κι ας ήταν λάθος και να αγκαλιάζεις τον εαυτό σου για τον πόνο που του προκάλεσες σα να είναι μικρό παιδί! Να συγχωρείς γονείς και εαυτό! Φύλακας άγγελος για τα παιδιά που μεγαλώνουν σε έναν τόσο βίαιο περιβάλλον που βάλλεται από όλες τις πλευρές, όπως παγκοσμιοποίηση και μ.μ.ε ώστε να αναγνωρίσουν την αξία του να είσαι μοναδικός-διαφορετικός και όχι μέλος αυτής της αηδιαστικής μαζοποίησης που επιβάλλεται παντού, από τον ρουχισμό μέχρι τον τρόπο διατροφής. Αν μπορέσεις να είσαι ένα υπεύθυνο παιδί σταματάς να υπάρχεις και ζεις, κατά τη γνώμη μου..και η ψυχοθεραπεία μπορεί να βοηθήσει σε αυτόν τον δύσβατο, άλλα μαγικό δρόμο.

Καθημερινά ελπίζω όλοι να βρουν το θάρρος και να ξεκινήσουν αυτό το μαγικό ταξίδι!

Αγάπη και δύναμη! Μαντώ,24 ετών»

Οι παραπάνω εξομολογήσεις συναντιούνται σε πολλά σημεία. Σκοπός του άρθρου είναι ο αναγνώστης να ανακαλύψει αυτά τα σημεία, κι ίσως κάπως έτσι έρθει σε επαφή με τη διαδικασία που ακολουθούμε στην ψυχοθεραπεία. Την διαδικασία της διερεύνησης. Η ψυχοθεραπεία δεν δίνει μασημένες απαντήσεις, ούτε έτοιμες λύσεις. Η ψυχοθεραπεία οδηγεί στην συν-δημιουργία του αυθεντικού εφοδίου μας για τη ζωή, που είναι μοναδικό για τον καθένα μας. Ας το ανακαλύψουμε!

Θέλω να ευχαριστήσω ολόψυχα τις γυναίκες που μοιράστηκαν το βίωμα τους μαζί μας. Ειλικρινά, τα είπατε όλα, δεν έχω τίποτε παραπάνω να προσθέσω.

Read More